حضرت زین العابدین على بن حسین «علیه السلام»:
»اگر
شما علماء دینى اطراف حاکمان جور نمىرفتید و به آنها براى دستیابى به
دنیا رو نمىآوردید آنها نمىتوانستند این همه ظلم و جور کنند».

منبع: کتاب سیره طلاب تألیف مرجع عالیقدر دستغیب شیرازی
از
جمله مشکلاتى که علما و طلّاب و روحانیون را تهدید مىکند و چه بسا آنها
را به شقاوت ابدى مبتلا کند حبّ دنیا، حبّ ریاست، حبّ مال و در مجموع حبّ
غیر خداست. هر چند دوستى غیر پروردگار در دل هر که باشد مذموم است، امّا
عالِم دینى چنانچه نخواهد دوستى غیر خدا را از دل خود بیرون کند موجب
هلاکت خود و دیگران خواهد شد.
مذمّت حبّ دنیا مطلبى است که قرآن، روایات و عقل بر آن متّفقند.
خداى تعالى صریحاً مىفرماید:
«قُلْ
إنْ کانَ آباؤُکُمْ وَ أَبْناؤُکُمْ وَ إخْوانُکُمْ وَ أَزْواجُکُمْ وَ
عَشیرَتُکُمْ وَ أَمْوالٌ اقْتَرَفْتُمُوها وَ تِجارَةٌ تَخْشَوْنَ
کَسادَها وَ مَساکِنُ تَرْضَوْنَها أَحَبَّ إلَیْکُمْ مِنَ اللَّهِ وَ
رَسُولِهِ وَ جِهادٍ فی سَبیلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتّى یَأْتِیَ اللَّهُ
بِأَمْرِهِ وَ اللَّهُ لایَهْدِی الْقَوْمَ الْفاسِقینَ». سوره توبه / ٢٣.
ترجمه:
بگو: اگر پدر، فرزند، برادر، همسر، خویشان و اموالى که بدست آوردهاید و
تجارتى که از کسادش مىترسید و خانههاى دلخواهتان در نظر شما از خدا و
پیامبرش و جهاد در راه او محبوبتر است، منتظر باشید تا خدا فرمان خویش را
نازل کند. خداوند نافرمانان را هدایت نخواهد کرد
فاسق یعنى خارج از دین،
الفُسوق: الخروج عن الدین، و کذلک المیل إلى المعصیة، کما فَسَقَ إبلیسُ عن أَمر ربّه. (لسان العرب)
هر
کس در دلش حبّ دنیا از حبّ خدا و رسولش (و ائمّه اطهارعلیهم السلام) و
جهاد در راه خدا زیادتر باشد، دین و ایمان ندارد و این روایت مشهور را
شنیدهاید که از امام صادقعلیه السلام نقل شده:
»رأسُ کُلِّ خَطیئَةٍ حُبُّ الدّنیا».
ترجمه : «منشأ هر گناهى حبّ دنیاست». (اصولکافى، کتاب الایمان و الکفر، باب حبّ الدّنیا و الحرص علیها، حدیث1)
اگر
عالم در دلش حبّ مادّیات بیش از خدا و آنچه مربوط به خداست باشد، نه تنها
مردم را به راه راست هدایت نمىکند که بین آنها و خدا حائل مىشود و چون
نور خدا ندارد نابینا و کور است و چگونه کورى عصا کش کور دگر شود؟! خطرى
که از ناحیه عالم فریب خورده دنیا متوجّه مردم است، در فتنهها و آشوبها
بیشتر مىشود.
در
بخشى از نامه مفصّلى که حضرت زین العابدین على بن حسینعلیه السلام به
زُهَرى - یکى از علماء زمان اموى - نوشتهاند و مطالعه آن را توصیه
مىکنیم، مىفرماید:
»اگر
شما علماء دینى اطراف حاکمان جور نمىرفتید و به آنها براى دستیابى به
دنیا رو نمىآوردید آنها نمىتوانستند این همه ظلم و جور کنند». (تحف
العقول، باب کلمات امام سجّادعلیه السلام). (مضمون روایت)
طلبه
از وقتى که وارد خانه امام زمانعلیه السلام (حوزه علمیّه) مىشود باید
هدف خود را زدودن حبّ غیر خدا و جایگزین و فراگیر کردن حبّ خدا قرار دهد.
در دعاى عرفه که منسوب به حسین بن علىعلیه السلام است آمده:
»عَمِیتْ عَینٌ لاتَراکَ و لاتَزالُ عَلَیها رَقیباً وَ خَسِرَتْ صَفْقَةُ عَبْدٍ لَمْتَجْعَلْ لَهُ مِنْ حُبِّکَ نَصیباً».
ترجمه:
چشمى که تو را نمىبیند - در حالى که تو همیشه مواظبش هستى - کور، و تجارت بندهاى که از دوستیت به او بهرهاى ندادى ضرر است».
و نیز در دعاى ابوحمزه ثمالى مىخوانیم:
«اللَّهُمَّ انّی أسألک أن تمْلأَ قَلْبِی حُبّاً لَکَ و خَشیةً مِنک ... و شوقاً اِلیک».
و
خوب است طلّاب عزیز در اینباره به مناجات المحبّین از مناجات خمسعشرة در
مفاتیح الجنان، و معراج السّعادة در باب حبّ خدا رجوع کرده و مرتّب مطالعه
کنند.