چهارده آینه حق

حضرت زین العابدین على بن حسین «‏علیه السلام»:

»اگر شما علماء دینى اطراف حاکمان جور نمى‏رفتید و به آنها براى دست‏یابى به دنیا رو نمى‏آوردید آنها نمى‏توانستند این همه ظلم و جور کنند».

منبع: کتاب سیره طلاب تألیف مرجع عالیقدر دستغیب شیرازی

از جمله مشکلاتى که علما و طلّاب و روحانیون را تهدید مى‏کند و چه بسا آنها را به شقاوت ابدى مبتلا کند حبّ دنیا، حبّ ریاست، حبّ مال و در مجموع حبّ غیر خداست. هر چند دوستى غیر پروردگار در دل هر که باشد مذموم است، امّا عالِم دینى چنانچه نخواهد دوستى غیر خدا را از دل خود بیرون کند موجب هلاکت خود و دیگران خواهد شد.

 مذمّت حبّ دنیا مطلبى است که قرآن، روایات و عقل بر آن متّفقند.

 خداى تعالى صریحاً مى‏فرماید:

 «قُلْ إنْ کانَ آباؤُکُمْ وَ أَبْناؤُکُمْ وَ إخْوانُکُمْ وَ أَزْواجُکُمْ وَ عَشیرَتُکُمْ وَ أَمْوالٌ اقْتَرَفْتُمُوها وَ تِجارَةٌ تَخْشَوْنَ کَسادَها وَ مَساکِنُ تَرْضَوْنَها أَحَبَّ إلَیْکُمْ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ جِهادٍ فی سَبیلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتّى یَأْتِیَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ وَ اللَّهُ لایَهْدِی الْقَوْمَ الْفاسِقینَ». سوره توبه / ٢٣.

ترجمه: بگو: اگر پدر، فرزند، برادر، همسر، خویشان و اموالى که بدست آورده‏اید و تجارتى که از کسادش مى‏ترسید و خانه‏هاى دلخواهتان در نظر شما از خدا و پیامبرش و جهاد در راه او محبوبتر است، منتظر باشید تا خدا فرمان خویش را نازل کند. خداوند نافرمانان را هدایت نخواهد کرد

 فاسق یعنى خارج از دین،

الفُسوق: الخروج عن الدین، و کذلک المیل إلى المعصیة، کما فَسَقَ إبلیسُ عن أَمر ربّه. (لسان العرب)

هر کس در دلش حبّ دنیا از حبّ خدا و رسولش (و ائمّه اطهارعلیهم السلام) و جهاد در راه خدا زیادتر باشد، دین و ایمان ندارد و این روایت مشهور را شنیده‏اید که از امام صادق‏علیه السلام نقل شده:

»رأسُ کُلِّ خَطیئَةٍ حُبُّ الدّنیا».

ترجمه : «منشأ هر گناهى حبّ دنیاست». (اصول‏کافى، کتاب الایمان و الکفر، باب حبّ الدّنیا و الحرص علیها، حدیث‏1)

 اگر عالم در دلش حبّ مادّیات بیش از خدا و آنچه مربوط به خداست باشد، نه تنها مردم را به راه راست هدایت نمى‏کند که بین آنها و خدا حائل مى‏شود و چون نور خدا ندارد نابینا و کور است و چگونه کورى عصا کش کور دگر شود؟! خطرى که از ناحیه عالم فریب خورده دنیا متوجّه مردم است، در فتنه‏ها و آشوبها بیشتر مى‏شود.

 در بخشى از نامه مفصّلى که حضرت زین العابدین على بن حسین‏علیه السلام به زُهَرى - یکى از علماء زمان اموى - نوشته‏اند و مطالعه آن را توصیه مى‏کنیم، مى‏فرماید:

»اگر شما علماء دینى اطراف حاکمان جور نمى‏رفتید و به آنها براى دست‏یابى به دنیا رو نمى‏آوردید آنها نمى‏توانستند این همه ظلم و جور کنند». (تحف العقول، باب کلمات امام سجّادعلیه السلام). (مضمون روایت)

 طلبه از وقتى که وارد خانه امام زمان‏علیه السلام (حوزه علمیّه) مى‏شود باید هدف خود را زدودن حبّ غیر خدا و جایگزین و فراگیر کردن حبّ خدا قرار دهد. در دعاى عرفه که منسوب به حسین بن على‏علیه السلام است آمده:

»عَمِیتْ عَینٌ لاتَراکَ و لاتَزالُ عَلَیها رَقیباً وَ خَسِرَتْ صَفْقَةُ عَبْدٍ لَمْ‏تَجْعَلْ لَهُ مِنْ حُبِّکَ نَصیباً».

ترجمه:

چشمى که تو را نمى‏بیند - در حالى که تو همیشه مواظبش هستى - کور، و تجارت بنده‏اى که از دوستیت به او بهره‏اى ندادى ضرر است».

 و نیز در دعاى ابوحمزه ثمالى مى‏خوانیم:

 «اللَّهُمَّ انّی أسألک أن تمْلأَ قَلْبِی حُبّاً لَکَ و خَشیةً مِنک ... و شوقاً اِلیک».

 و خوب است طلّاب عزیز در این‏باره به مناجات المحبّین از مناجات خمس‏عشرة در مفاتیح الجنان، و معراج السّعادة در باب حبّ خدا رجوع کرده و مرتّب مطالعه کنند.