آیا کوروش یک پیامبر است؟ آیا کوروش ذوالقرنین قرآن است؟

تحقیقی از دوست و برادر عزیز جناب آقای اندیشمند: 

به نام خدا،

 

پیشتر با دوستان مسلمان بحثهایی پیرامون کوروش و ذوالقرنین داشتیم. بنا به عللی که قادر به بیان آنها نیستم، بحث پیرامون کوروش بی نتیجه ماند و اکنون من حاضرم تا بحث را از سر بگیرم.

 

پیش از ادامه بحث باید خدمت دوستان عزیزم عرض کنم که نظرات علامه طباطبایی و سایر مفسرین بزرگوار برای ما در زمینه تفسیر قرآن بسیار معتبر است و اگر با سایر تفسیرها در تعارض نباشد قبولش الزامی است، اما مرحوم علامه طباطبایی نه یک مورخ بودند و نه معصوم که بخواهیم تحقیق تاریخی ایشان را از بیخ و بن صحیح بدانیم. باید تمام برداشتهای تاریخی از اسناد دسته اول تاریخی و نه نوشتجات جناب ابوکلام که قرنها با ماجرا فاصله داشته اند بیان شود؛ که مرحوم علامه احتمالا بخاطر عدم دسترسی موفق به این کار نشده اند. ما در ادامه بحثمان بر اساس اسناد دسته اول و کهنترین نوشتجات در مورد کوروش به بررسی خواهیم پرداخت. بنده از اصلی ترین اسناد یعنی تواریخ هرودوت، کتزیاس و کزنفون برای شما مطلب میاورم که نزدیکترین افراد به اصل ماجرا هستند و همچنین کتیبه های به دست آمده.

  

استدلال کسانی که میگویند کوروش پیامبر است اینچنین است:

• کوروش همان ذوالقرنین است
• ذوالقرنین یک پیامبر الهی است.
• پس کوروش یک پیامبر است.

اینها نقدهای من است بر استدلال این دوستان عرض میکنم:

ادامه نوشته

شریکان خداوند در پاداش دهی و بخشش!!!

یکی از جنبه های شرک موجود در گاتهای زرتشت در سرود اول گاتها(

اهونودگاه) یسناهات 33، در بند 11 رؤیت میشود که به نقل از زرتشت،

از غیرخدا درخواست پاداش میشود:

«ای مزدا اهوره! ای تواناترین! ای آرمیتی! ای اشه یِ گیتی افزای! ای منش نیک!

ای شهریاری مینوی! به من گوش فرادهید و آنگاه که پاداش هر کسی را میبخشید،

بر من بخشایش آورید.»(ترجمۀ پورداود)

«ای اهورا مزدای برتر از همه، با آرمیتی(نشان ایمان فروتنی و آرمان و وفاداری)،

اشا(نشان راستی مایه ی آبادکننده ی جهان) ، وهومن(نشان اندیشه ی نیک و پاک)،

خَشَترا(نشان نیروی معنوی و شهریاری بر خویش)، بمن گوش فرا دهید و در آن

روزی که به هر یک پاداش کردار بخشند، بمن مهربان باشید و آمرزش خود را از من

دور مدارید .»(ترجمۀ موبد آذرگشسب)

«ای اهورامزدا-ای تواناتر از همه- مرا از ایمان پاک و استوار و خرد مقدس و شجاعت

معنوی و فداکاری برخوردار ساز- آواز دلم را بشنو و هنگامی که به هر یک پاداشی در برابر

کردارش میبخشی، بدون در نظر گرفتن لیاقتم مرا مشمول آمرزش خویش ساز.»(ترجمۀ موبد شهزادی)

«ای مزدا اهورای تواناتر از همه، و ای پارسایی، و ای راستی گیتی افزا، ای اندیشۀ

نیک، و ای توانایی مینویی، به من گوش فرادهید، و آنگاه که پاداش هر کس را میدهید

بر من بخشش آورید.»(ترجمۀ وحیدی)

«ای اهورا مزدا تو بر همه تواناترین هستی، و ای ارمایتی، و نیز اشا که به زندگی گیتی

سعادت و برکت میدهید و ای وهومن و خشتر به فریاد من برسید و بر من بخشایش کنید،

هنگامی که پاداش را از هریک به هریک میبخشید.»(ترجمۀ پروفسور شوشتری)

به غیر از ترجمۀ شهزادی، که آشکارا تحریف در ترجمه کرده است،

سایر ترجمه ها، نشان میدهند که در گاتها از غیر خدا نیز در کنار خدا

درخواست بخشش شده است و این شرک است. این چه خدایی

است که دیگران در کار او دخالت دارند؟ آیا اگر آرمیتی و اشه بخواهند

میتوانند برخلاف ارادۀ اهورامزدا بخششی کنند؟ اگر نه که پس سخن

زرتشت بیجا است و اگر آری این نشانگر ضعف در وجود اهورامزدا خواهد بود.

آیا "منش نیک" می تواند چیزی را به کسی آموزش دهد؟

آنچه بسیار جالب است اختلافات شگفت انگیز ترجمه است!

بلأخره معلوم نشد که منش نیک یا بهمن یا وهومن، چه چیزی

را به زرتشت یاد داده است!؟

در سرود دوم گاتها، اشتودگاه، یسناهات ۴۳، بند ۱۵، چنین آمده است:

«ای مزدا! ترا پاک شناختم؛ آنگاه که «منش نیک» نزد من آمد و مرا آموخت که اندیشیدن

در آرامش بهترین راه دانش اندوزی است.»(ترجمۀ جلیل دوستخواه)

«و ترا پاک شناختم، ای مزدا، آنگاه که بهمن بسوی من آمد (و) از برای آگاه ساختن

بیاموخت.»(ترجمۀ پورداود)

«ای خداوند جان و خرد، آنگاه ترا پاک شناختم که بمن روی آورد و نور راستی و شناخت

به قلبم راه یافت، آنگاه دریافتم که اندیشۀ آرام و ژرف (سکوت و اندیشیدن)، بهترین راه ب

دست آوردن دانش و بینش مینوی است. »(ترجمۀ موبد آذرگشسب)

«هنگامی تو را مقدس شناختم ای مزدا اهورا که وهومن به سوی من آمد و مرا واداشت

تا دریابم که برای نیرومندی روان بهترین چیز اندیشه و یاد تو در گوشه خاموشی

است.»(ترجمۀ موبد شهزادی)

«ای مزدا اهورا! تو را به پاکی میشناسم چون وهومن مرا فراگرفت(در آمد).

من آموزد که برای بالیدگی(روانی) بهترین (وسیله) مراقبه و سکوت میباشد.»(ترجمۀ پروفسور شوشتری)

«ای مزدااهورا، آنگاه ترا پاک شناختم که، اندیشۀ نیک بر من فراز آمد و مرا آموخت

که، بهترین راه بالندگی مینوی اندیشیدن در آرامش است.»(ترجمۀ وحیدی)

هر چند ترجمه های دو موبد زرتشتی، آقایان آذرگشسب و شهزادی،

سعی در پوشاندن اشتباه صورت گرفته با ترجمه های تفسیرگونه

داشته است ولی آنها نیز به شکلی  سخن ۴ ترجمۀ

دیگر را تأیید

کرده اند و آن اینکه "منش نیک، زرتشت را آموزش داده است!!!"

خب آشکار است که ادعای اینکه منش نیک، چیزی را به ما یاد بدهد

سخنی باطل و ضد عقل و خرد است!!!