السلام علیک یا زوجه ولی الله یا ام العباس بن علی ابی طالب یا ام البنین
با
تسلیت فرارسیدن سیزدهم جمادیالثانی سالروز وفات شَهادت گونه حضرت
امالبنین(سلام الله علیها) ، به محضر امام زمان (عجل الله فرجه)و تمامی
امت اسلامی ، به گوشه ای از زندگانی و فضایل ایشان می پردازیم.
ام
البنین(سلام الله علیها)، (محدث، متوفى سال 70 ه) (فاطمه کلابیه)، دختر
حزام، از زنان مؤمن، شجاع و فداکار بود.امیرالمؤمنین(سلام الله علیه) بعد
از شهادت صدیقه طاهره به وصیت خود آن حضرت به برادرش عقیل فرمودند:مى
خواهم زنى برایم خواستگارى نمایى که از خاندان شجاعت باشد تا فرزند شجاعى
برایم به دنیا آورد.عقیل، فاطمه کلابیه (ام البنین) را به ایشان معرفى
نمود و گفت: در بین عرب خاندانى شجاعتر از خانواده وى سراغ ندارم.این مادر
، پسرانش عباس، جعفر، عبد الله و عثمان را چنان تربیت کرد که همه شیفته
برادر بزرگوارشان حضرت امام حسین علیه السلام بودند و در رکاب آن حضرت
شهید شدند.علاوه بر همسری نمونه برای پیشوای نخست شیعیان، با فرزندان حضرت
فاطمه زهرا(سلام الله علیها)بهتر از فرزندان خود رفتار کند.
امالبنین(سلام
الله علیها) در طرز رفتار خود نسبت به فرزندان حضرت فاطمه زهرا(سلام الله
علیها) اندکی فروگذاری نکرد و عمر خود را وقف خدمت به آنها کرد تا ذرهای
کمبود مادر را در زندگی خود احساس نکنند.
ثمره زندگی امالبنین(سلام
الله علیها)با امیرالمومنان(سلام الله علیه)چهار فرزند پسر بود که حضرت
اباالفضل العباس(سلام الله علیه)به عنوان نمونه بارز ولایتمداری در کنار
امام حسن و امام حسین(سلام الله علیهما) به ایفای نقش پرداخت.
امام
باقر(سلام الله علیه)میفرماید:آن حضرت به بقیع میرفت و آن قدر جانسوز
مرثیه میخواند که مروان با آن قساوت قلب گریه میکرد(مقاتل الطالبین ص56 و
بحارالانوار ج 45 ص 40)
ام البنین (سلام الله علیها)در واقعه کربلا
حضور نداشت، هنگامى که بشیر به مدینه بازگشت و ام البنین را ملاقات کرد،
خواست تا خبر شهادت فرزندانش را به وى دهد ام البنین گفت: رگ قلبم راپاره
کردى بچه هایم و آنچه زیر آسمان است فداى ابا عبد الله علیه السلام، از
حسین برایم بگو .
ام البنین(سلام الله علیها) براى عزادارى هر روز
همراه نوه اش عبید الله (فرزند عباس علیه السلام) به بقیع میرفت و نوحه
می خواند و می گریست و این اشعار را زمزمه می کرد:
منم که سایه نشین و جود مولایم
کنیز خانه غم ؛ خاک پای زهرایم
منم که خانـــه به دوش غــم علی هستم
منم که همقدم محنت ولی هستم
منم که شاهد زخم شکسته ابرویم
انیس گریه به یاس شکسته پهلویم
منم که در همه جا در تب حسن بودم
منم که شاهد خون لب حسن بودم
منم که جلوه حق را به عین می دیدم
خدای را به جمال حسین می دیددم
منم که بوده دلم صبح و شام با زینب
منم میان همه ؛ هم کلام با زینب
منم که سوگ گلستان و باغبان دارم
به سینه زخم غم کربلائیان دارم
منم که ظهر عطش را نمی برم از یاد
چهار لاله بی سر ز من به خاک افتاد
منم که مادر عشق و امید و احساسم
فدای یک سر موی حسین عباسم
