چهارده آینه حق

روز هيجا چون كشيدى تيغ بران از غلاف‏
گفتى از ابر سيه گشتى درخشان آفتاب‏

كوفيان كردند از وى دورى و نبود عجب‏
روبهان را باشد اندر دل زشيران اضطراب‏

ميهمان خويش را كشتند بى جرم و گناه‏
باد بر آن ميزبانان لعنت حق بى حساب‏

داشت جاى آن كه از بهر پسر عمش حسين‏
با زبان حال بنويسد كه‏اى عالى جناب‏

سوى اين بى آبرو مردم مياترسم زكين
بر تو و براهل بيت مضطرت بندند آب

زين سفر بگذر كه ترسم اكبرت گردد شهيد
وز غم گيسوى او ليلا شود بى صبر و تاب‏

زين سفر بگذر كه ترسم دست و پاى قاسمت
گاه دامادى شود در كربلا از خون خضاب‏

زين سفر بگذر كه ترسم حنجر اصغر شود
پر زخون از تير اعدا چون دل زار رباب‏

زين سفر بگذر كه مى‏ترسم شوند از كين اسير
آل پيغمبر به دست فرقه دور از ثواب‏

زين سفر بگذر كه ترسم عابدينت را برند
با غل و زنجير نالان جانب شام خراب‏

زين سفر بگذر كه مى‏ترسم يزيد دون زند
چوب خزران بر لب لعل تو در بزم شراب‏

مصيبت نامه، ص 136 - 135.