چهارده آینه حق

حكمت اول

در فتنه‏ها، چونان شتر دو ساله باش،

نه پشتى دارد كه سوارى دهد، و نه پستانى تا او را بدوشند.

قَالَ ( عليه‏السلام  )

كُنْ فِي الْفِتْنَةِ كَابْنِ اللَّبُونِ لَا ظَهْرٌ فَيُرْكَبَ وَ لَا ضَرْعٌ فَيُحْلَبَ

حكمت دوم  

آن كه جان را با طمع ورزى بپوشاند خود را پست كرده،
و آن كه راز سختى‏هاى خود را آشكار سازد خود را خوار كرده،
و آن كه زبان را بر خود حاكم كند خود را بى‏ارزش كرده است.

قَالَ ( عليه‏السلام  )

أَزْرَى بِنَفْسِهِ مَنِ اسْتَشْعَرَ الطَّمَعَ وَ رَضِيَ بِالذُّلِّ مَنْ كَشَفَ ضُرَّهُ وَ هَانَتْ عَلَيْهِ نَفْسُهُ مَنْ أَمَّرَ عَلَيْهَا لِسَانَهُ

حكمت سوم

ارزش‏هاى اخلاقى 
بخل ننگ و ترس نقصان است. و تهيدستى مرد زيرك را در برهان كند مى‏سازد،
و انسان تهيدست در شهر خويش نيز بيگانه است.

ناتوانى، آفت و شكيبايى، شجاعت و زهد، ثروت و پرهيزكارى، سپر نگه دارنده است
و چه همنشين خوبى است راضى بودن و خرسندى.

 قال علیه السلام

الْبُخْلُ عَارٌ وَ الْجُبْنُ مَنْقَصَةٌ وَ الْفَقْرُ يُخْرِسُ الْفَطِنَ عَنْ حُجَّتِهِ وَ الْمُقِلُّ غَرِيبٌ فِي بَلْدَتِهِ
وَ الْعَجْزُ آفَةٌ وَ الصَّبْرُ شَجَاعَةٌ وَ الزُّهْدُ ثَرْوَةٌ وَ الْوَرَعُ جُنَّةٌ  ِنعْمَ الْقَرِينُ الرِّضَا

حكمت  چهارم

دانش، ميراثى گرانبها، و آداب، زيورهاى هميشه تازه، و انديشه، آيينه‏اى شفّاف است.

قال علیه السلام 

وَ الْعِلْمُ وِرَاثَةٌ كَرِيمَةٌ وَ الْآدَابُ حُلَلٌ مُجَدَّدَةٌ وَ الْفِكْرُ مِرْآةٌ صَافِيَةٌ

حكمت پنجم
 
سينه خردمند صندوق راز اوست،و خوشرويى وسيله دوست يابى،و شكيبايى، گورستان پوشاننده عيب‏هاست.

پرسش كردن وسيله پوشاندن عيب‏هاست،و انسان از خود راضى، دشمنان او فراوانند.

قَالَ ( عليه‏السلام  )

صَدْرُ الْعَاقِلِ صُنْدُوقُ سِرِّهِ وَ الْبَشَاشَةُ حِبَالَةُ الْمَوَدَّةِ وَ الِاحْتِمَالُ قَبْرُ الْعُيُوبِ

وَ رُوِيَ أَنَّهُ ( عليه‏السلام  )قَالَ فِي الْعِبَارَةِ عَنْ هَذَا الْمَعْنَى أَيْضاً الْمُسَالَمَةُ خَبْ‏ءُ الْعُيُوبِ 

حكمت  ششم

صدقه دادن دارويى ثمر بخش است،
و كردار بندگان در دنيا، فردا در پيش روى آنان جلوه‏گر است.

قَالَ ( عليه‏السلام  )

مَنْ رَضِيَ عَنْ نَفْسِهِ كَثُرَ السَّاخِطُ عَلَيْهِ وَ الصَّدَقَةُ دَوَاءٌ مُنْجِحٌ وَ أَعْمَالُ الْعِبَادِ فِي عَاجِلِهِمْ نُصْبُ أَعْيُنِهِمْ فِي آجِلِهِمْ