محمـــد از وقــ ـتﮮ نـــبودیـــ ...
محمـــد از وقــ ـتﮮ نـــبودیـــ ...
محمـ ــد وقتیــ نبودیـــ هـر روز تا شبـــ ســـر کوچـــ ه منتظـــر میماندمـــ و شبها با فانوسیـــ خرُد امـــیدوار بودمـــ کـ ه میـــ آیی اما....
وقتـــی انتظار میکشیدمـــ لحظاتِ سردِ انتظـــار بـــ ه یاد چشـــ م هایِ ارغوانـــی اتـــ آرام بود .
تا ســـالها بیـــ تـ و
منتظرِ شـــبگردِ دیوانهﮮ شـــهر خواندهـــ شـــدم
محمـــد وقتی نبودی، کســـی به کارمـــ کــ ـار نداشتـــ ، من هـــم مثل هزارانـــ بـــی همسر، بـــی همسفر، همدلِ بچـــ ه ها بودمـــ تا صبـــح تا آنـــجا که هربار صدایـــِ چکمه پاسبانـــِ شب نـــیز مرا به یادِ قـــدومت به خــ ـیابان مـ ــیکشید
محمـــد نـــبودیـــ و ندیدیـــ چـــ ه زود دخترتـــ را به سُخـــره گرفـــتند و منـــ را آواره شـــهر
ناراحـــ ت نیستـــ م
از آن ابتدا کوچـــ ه ها از آن مـــن بود
از آن روز کـــ ه مادرم را ســـیلی زدند
آن روز که حـــسین را...
رقیـــ ه را...
امروز خرابـــ ه های شهر از آنِ من است امـــ ا...
محمــ ـد
همـــ ه جا بوﮮ غربتـــ میدهـــد
عکسِ دو نفــــره ی خودم ُ خودتـــ را به کدام دیوارِ ویرانـــ ه شـ ــهر آویزانـــ کـــنـــ م؟
خـــ واستـــ م از کوچـــ ه دلتـــنگی هایـــ مان
کـــ ه از دســـت مـــامورانِ حکومتیـــ میـــگریختیم و عاشـــ قانه برای رهبـــرمان قـــدم مـــیزدیم بگذرم
دوســـ ت داشتمـــ
بنویـــسم بر روﮮ دیـــ وار
به یـــ ادِ آن روزهـــ ا
که جـــ انم فداﮮ رهـــبرم شـــ ود
دیواریـــ نیافـــ تـــ م
آن الله اکـــ بر ها.... فریـــ اد ها... دســـت هایـــِ خـــ ونیِن رویـــِ دیوار
جایـــ گاه تبلیغاتِ اســـ تخدام شـــ ده است... آن همـــ فقطـــ برایـــِ خانـــ م ها!
محمــــــد ......
کوچه های خرمشهر بی تو
رنگی دیگر است
به رنگ چشمان الهی ات
ممد نبودﮮ ببينی
شهر آزاد گشته
خون يارا نت پر ثمر گشته
آه و واويــــلا...
كو جهان آرا ... ؟
پ.ن:
محمــــــد در خواب به من گفت: من را ، تو را ، شهر را خدا آزاد کرد.... آزاده باشید تا آزاد شوید.