یک مدرس حوزه و دانشگاه گفت: برخی افرادی که در مسیر دین و انقلاب ریزش کردند، از آبشخور تفکر شریعتی تغذیه می‌کردند که یکی از شاخص‌های اندیشه شریعتی این بود که نتوانست گریه بر اباعبدالله (ع) را درست تحلیل کند.

حجت‌الاسلام علیرضا پناهیان که در مقبرة الشهدای شهرک شهید محلاتی سخنرانی می‌کرد، با اشاره به موضوع محبت به اهل بیت «علیهم السلام» و شرایط آن، اظهار داشت: رابطه انسان با محبت از چند جهت است، یکی از آنها نیاز به محبوبیت است که هم مطابق فطرت است و هم دین آن را تایید می‌کند.

وی ضمن اشاره به حدیثی از امام سجاد «علیه السلام» مبنی بر اینکه «خدایا من را در خانواده‌ام عزیز قرار بده»، تصریح کرد: پدر و مادر نیز باید فرزندان خود را غرق محبت نمایند و این محبت با قاطعیت در موارد لازم منافاتی ندارد بلکه اگر برنامه ریزی شده باشد، با چند جمله محبت آمیز می‌توان در کنار آن دستورهایی که به مصلحت فرزند است، صادر کرد هر چند به کام فرزند تلخ باشد.

وی در ادامه گفت: در اسلامی که نباید از کسی در پیش خودش تعریف کرد، سفارش شده است که اگر به کسی علاقه‌مند هستید، به او ابراز کنید.

وی افزود: نا امید شدن از محبوب بودن، انسان را سنگدل خواهد کرد و نتیجه این سنگدلی خودخواهی فزاینده است به این صورت که انسان به خود می‌گوید چون کسی به من علاقه مند نیست، پس چه دلیلی دارد من به کسی علاقه‌مند باشم.

این مدرس حوزه و دانشگاه ادامه داد: نیاز انسان به محب و عاشق بودن نیز نباید به فراموشی سپرده شود که در این صورت لطمات زیادی را در حیات و روحیه انسان شاهد خواهیم بود؛ این محب و عاشق بودن، انسان را برای زندگی با نشاط، بندگی خدا، تحصیل علم، مدیریت خلاقانه و هر نوع خلاقیت علمی یا فنی دیگری در زندگی آماده‌تر خواهد کرد.

پناهیان ضمن اشاره به اینکه لذتی که در عاشق شدن است در معشوق بودن نیست، تصریح کرد: چرا که در فطرت انسان حلاوت و شیرینی که در دهندگی وجود دارد بیشتر از گیرندگی است یعنی انسان موجودی است که بیشتر برای دیگرخواهی آفریده شده نه برای خودخواهی.

وی ناامیدترین افراد در زمینه عاشقی را مردم تحت تأثیر فرهنگ و تمدن غرب دانست و اضافه کرد: در مغرب زمین بیشترین ادعا را در مورد عشق دارند که آن را می‌توان در ترانه‌ها و فیلم‌هایشان دید، اما خبری از عشق و محبت میان آنها دیده نمی‌شود؛ چون به بهانه عشق به هوس پرداختند تا آنجا که از عشق چیزی نماند.

پناهیان با بیان اینکه تنها محبوبی که به سرعت خودخواهی انسان را از بین می‌برد و در عین حال به سهولت محبت خدا و خلق را در دل خودخواه ما نفوذ می‌دهد، امام حسین «علیه السلام» است، گفت: حضرت اباعبدالله یگانه معشوقی است که به سهولت هنگام دل ربایی، تکبر را از دل معشوق زائل می‌کند.

وی ادامه داد: محبت ما به امام حسین (ع) تنها برای مصیبت‌های حضرت نیست بلکه به دلیل علاقه شدید به امام حسین «علیه السلام» است که نمی‌توانیم مصیبت‌هایش را تحمل کنیم و محبت به امام حسین (ع) هم یک راز و رمز معنوی و اراده خداوند را در پشت سر خود دارد.

این مدرس حوزه و دانشگاه ضمن اشاره به ریزش افراد در بعد از انقلاب، افزود: ما باید محبت به امام حسین (ع) را یک امر حیاتی بدانیم و آن را در وجود خود افزایش دهیم و بسیاری از کسانی که در سابقه معنویشان قدری تکبر نسبت به محبت امام حسین «علیه السلام» داشتند و آنگونه که باید تواضع نشان ندادند، عاقبت به خیر نشدند.

وی گفت: کسانی که در سی سال پس از انقلاب دچار انحراف و ریزش شدند، اکثرا از آبشخور تفکر شریعتی تغذیه کردند چون برخی از اشتباهات شریعتی به مذاقشان جور درمی‌آمد، نه اینکه با استدلال آن را پذیرفته باشند مثلا وقتی شریعتی به گریه بر امام حسین (ع) روی خوش نشان نمی‌داد و آن را موجب تخدیر جامعه می‌دانست آنها که به دلیل تکبر یا هر دلیل دیگری مانند خودخواهی، این نگاه را می‌پسندیدند، بعدها دچار لغزش شدند.

پناهیان ضمن اشاره به اینکه دکتر شریعتی نتوانست گریه بر اباعبدالله را درست تحلیل کند، افزود: بسیاری از افراد که از عاطفه معنوی کافی برخوردار نبودند و پیرو این طرز تفکر شدند، بعد از انقلاب به گروهک‌ها پیوستند و افرادی هم که ادعای حزب اللهی بودن را داشتند در نهایت دچار لغزش شدند چون ریشه انتخاب نگاه غیر مهربان و سطحی به محبت امام حسین (ع) در شخصیت آنها بود.

وی در پایان گفت: این حضرت امام بود که پس از انقلاب از محبت و گریه بر امام حسین (ع) دفاع جانانه کردند و تجربه دفاع مقدس به آن جان تازه‌ای داد.