بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ
ابواسماعيل مى گويد: در محضر امام باقر(ع ) بودم و عرض كردم : ((شيعيان در آنجا كه ما زندگى مى كنيم ، بسيار هستند)).
امام باقر: آيا ثروتمندان آنها نسبت به مستمندان ، مهربان هستند و به آنها توجه دارند؟ و آيا نيكوكاران نسبت به گنهكاران گذشت دارند؟، آيا آنها نسبت به همديگر، همكارى و برادرى دارند؟
ابو اسماعيل : نه ، اين ويژگى در ميانشان نيست .
امام باقر:
ليس هؤ لاء شيعه ، الشيعه من يفعل هذا
((اينها شيعه نيستند، شيعه كسى است كه اين ويژگيها را داشته باشد)).

آن حضرت در سخن ديگر به سعيد بن حسن (يكى از شيعيان ) فرمود: ((آيا يكى از شما نزد برادر (دينى خود) مى آيد كه دست در جيب او كند و هر چه نياز دارد بردارد؟ و او جلوگيرى نكند؟)).
سعيد: چنين كارى در ميان ما نيست .
امام باقر: پس خبرى (از اسلام و تشيع حقيقى ) در ميان شما نيست .
سعيد: بنابراين ، آنها مستحق هلاكت و عذابند؟
امام باقر: هنوز عقلهاى آن آدم ، كامل نشده است (اگر عقلهاى آنها از آبشخور اسلام ناب ، سيراب مى شد، و از مكتب تشيع راستين پرورش ‍ مى يافت ، همكارى و هميارى اسلامى را در حد اعلا رعايت مى كرد)